Wiem jak wyglądam i jak się nazywam – autoprezentacja grupa II

Świadomość własnego „ Ja” i orientacja przestrzenna kształtuje się w umyśle człowieka przez całe życie. Okres wychowania przedszkolnego stanowi mały, bardzo istotny fragment tego długiego procesu. Ponieważ akceptacja własnego wizerunku odgrywa ważną rolę w kształtowaniu swojego „ Ja”, trzeba uzupełnić dziecięce doświadczenia. Podczas zajęć w/g koncepcji E. Gruszczyk Kolczyńskiej w grupie II zostało wykorzystane duże lustro w którym czterolatki zapoznawały się z nim i swym lustrzanym odbiciem.  Nauczycielka pokazywała każdemu dziecku jego lustrzane odbicie. Gestem wskazywała na początku głowę dziecka, wspólnie z dzieckiem określała kolor włosów i kształt twarzy. Potem pokazywaliśmy i nazywaliśmy czoło, nos, uszy, usta i brodę. Uczenie dzieci autoprezentacji jest ważne i trudne. Chodzi o to , aby dziecko mogło stopniowo pokonywać nieśmiałość. Autoprezentacja wymaga akceptacji swego wyglądu, dlatego nie szczędziliśmy dobrych słów i komplementów. Czterolatki doskonale sobie poradziły, przedstawiały się i mówiły o swoich ulubionych zabawach, a na koniec kłaniały się całej grupie. Misie odgrywały tu szczególną rolę, ponieważ pomagały dzieciom w słownym wyrażaniu swych spostrzeżeń, a także potrafiły uważnie słuchać tego, o czym mówi dziecko. Zajęcia bardzo podobały się wszystkim dzieciom, z wielką niecierpliwością czekają na kolejne spotkania z „misiem” – przyjacielem.